Zofia Kostyła

Jestem absolwentką pedagogiki na Uniwersytecie Gdańskim, studentką IV roku psychologii ze specjalnością kliniczną oraz certyfikowaną trenerką Treningu Umiejętności Społecznych (TUS I i II stopnia). Od kilku lat pracuję z dziećmi, wspierając ich rozwój, samodzielność i umiejętność budowania relacji z innymi. W swojej pracy łączę wiedzę pedagogiczną i psychologiczną z praktycznym doświadczeniem, uważnością oraz indywidualnym podejściem do każdego dziecka.

 

Doświadczenie zawodowe zdobywałam w różnych placówkach i formach pracy z dziećmi, poznając ich potrzeby na różnych etapach rozwoju. Pracuję również z dziećmi neuroróżnorodnymi, w tym dziećmi w spektrum autyzmu i z ADHD. Prowadzę Treningi Umiejętności Społecznych, podczas których wspieram dzieci w rozpoznawaniu i wyrażaniu emocji, komunikowaniu swoich potrzeb, współpracy oraz budowaniu relacji z rówieśnikami. W pracy wykorzystuję gry, zabawy i ćwiczenia praktyczne, dostosowując je do wieku, możliwości i potrzeb uczestników. Zależy mi na tym, aby dzieci mogły uczyć się poprzez doświadczenie i wykorzystywać zdobyte umiejętności w codziennych sytuacjach.

 

Swoje doświadczenie rozwijałam również podczas stażu w placówce wsparcia psychologicznego, gdzie wspierałam młodzież i młodych dorosłych doświadczających kryzysów psychicznych.

 

Ukończyłam także szkolenie „Trener Terapii Ręki i Stopy I i II stopnia”, poszerzając swoje kompetencje w zakresie wspierania rozwoju motoryki małej i sprawności manualnej. Stale rozwijam swoją wiedzę i umiejętności, aby jak najlepiej odpowiadać na potrzeby dzieci, z którymi pracuję.

 

W pracy z dziećmi zależy mi przede wszystkim na tym, aby każde z nich czuło się akceptowane, rozumiane i ważne. Chcę, żeby dziecko wiedziało, że nie musi być idealne, żeby zasługiwać na cierpliwość, uwagę i wsparcie. Staram się patrzeć na nie z otwartością i ciekawością, pamiętając, że za każdym zachowaniem kryje się jakaś potrzeba, emocja lub trudność, z którą dziecko nie zawsze potrafi sobie jeszcze poradzić. Ważne jest dla mnie, aby dostrzegać nie tylko to, co sprawia mu trudność, ale również jego mocne strony i możliwości, które czasem trudno mu samemu zauważyć. Wierzę, że rozwój zaczyna się także od poczucia, że można próbować, popełniać błędy i uczyć się we własnym tempie, nie będąc przy tym ocenianym. Szczególnie cenne są dla mnie te chwile, w których dziecko zaczyna wierzyć w siebie, odważniej podejmuje nowe wyzwania i odkrywa, że potrafi więcej, niż wcześniej myślało.